http://www.rockoverdose.gr/news_details.php?id=29517
Με αφορμή το άρθρο που δημοσιεύτηκε στo Dimokratiki.gr και το οποίο αναφέρεται στην ειδική τροπολογία του Υπουργείου Πολιτισμού για τα πνευματικά δικαιώματα των καλλιτεχνών έχει ξεκινήσει μια αντικρουόμενη συζήτηση γύρω από το τι πραγματικά σημαίνουν για τους καλλιτέχνες και τα ίδια τα πνευματικά δικαιώματα οι αλλαγές που επιφέρει η επικείμενη τροπολογία. Η πραγματικότητα όμως ίσως κρύβει πολλά περισσότερα από μια «περιορισμένων δυνατοτήτων και πλήρως αποδυναμωμένη ΑΕΠΙ».
Η έννοια του πνευματικού δικαιώματος και της πνευματικής ιδιοκτησίας αποτελούσε πάντα ένα μια «θολή έννοια» για τους περισσότερους καλλιτέχνες αλλά και για τους ίδιους τους χρήστες της μουσικής (κάθε τρίτος ο οποίος το χρησιμοποιεί δημόσια, είτε μέσω δισκογραφίας, είτε μέσω συναυλίας είτε μέσω ραδιοφώνου). Λόγος: κανείς μας δεν έχει όρεξη να ασχολείται με πράγματα που φαντάζουν νομικίστικα, θεωρητικά ή αόριστα. Κι όμως η πνευματική ιδιοκτησία κάθε άλλο παρά αυθαίρετη έννοια είναι.
Πνευματική ιδιοκτησία ή πνευματικά δικαιώματα ονομάζονται τα αποκλειστικά δικαιώματα των πνευματικών δημιουργών στο έργο τους. Παραχωρούνται από τον νόμο για ορισμένο χρόνο για να απαγορεύσουν σε τρίτους τη χρήση των έργων χωρίς την άδεια του δημιουργού. Το πνευματικό δικαίωμα υφίσταται σε έργα λογοτεχνίας και τέχνης, όπως βιβλία, θέατρο, ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, αρχιτεκτονική αλλά και άλλες δημιουργίες όπως λογισμικό ή βάσεις δεδομένων (databases). Περιλαμβάνει το δικαίωμα της εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα) και το δικαίωμα της προστασίας του προσωπικού δεσμού του δημιουργού του προς αυτό (ηθικό δικαίωμα). Το πνευματικό δικαίωμα αποκτάται αυτοδικαίως χωρίς να απαιτείται αίτηση του δημιουργού ή καταχώριση του έργου σε κάποια υπηρεσία.
Το πνευματικό δικαίωμα είναι η πνευματική ιδιοκτησία?
Όχι.
Πνευματικό δικαίωμα είναι το δικαίωμα που αποκτά κάποιος πάνω σε ένα πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα πχ μουσική, ποίημα, συγγραφικό έργο, σχέδιο, θεατρικό έργο, οπτικοακουστικό έργο, εικαστικό έργο είτε είναι γραπτό είτε προφορικό είτε αφορά την Τέχνη είτε την επιστήμη.
Πνευματική ιδιοκτησία είναι το σύνολο των εξουσιών που δίνει ο νόμος στον ιδιοκτήτη ενός πνευματικού έργου, να προστατεύσει, να διαχειριστεί και να αμειφθεί ακόμη από τρίτους, όταν αυτοί εκμεταλλεύονται την πνευματική του περιουσία.
Δικαιούμαι αμοιβής από τη χρήση των έργων μου από τρίτους;
Ναι.
Αυτό που στην πράξη ονομάζουμε «πνευματικά δικαιώματα», είναι η αμοιβή του δημιουργού, από τη χρήση του έργου του από τρίτους. Ο «χρήστης» της μουσικής πχ. πριν από την χρήση αυτή υποχρεούται, κατ' αρχήν, να ζητήσει την άδεια από τον δημιουργό της και στη συνέχεια να του καταβάλει τα πνευματικά δικαιώματα, την αμοιβή δηλαδή που αντιστοιχεί στη χρήση αυτή.
Εάν θελήσω να κάνω την οποιαδήποτε παρέμβαση στη μουσική κάποιου άλλου πχ διασκευή, remix κλπ, χρειάζεται άδεια;
Ναι.
Εκτός από το δικαίωμα ιδιοκτησίας που έχει ο δημιουργός ενός έργου πάνω σ' αυτό ( το δικαίωμα εκμετάλλευσης του έργου του ' περιουσιακό δικαίωμα ) , ο νόμος προστατεύει τον προσωπικό δεσμό που έχει ο κάθε δημιουργός με το έργο του και την «ακεραιότητα», της πρωτότυπης δημιουργίας, δηλαδή δίνει τη δυνατότητα στο δημιουργό να ασκεί κάθε φορά που χρειάζεται το ονομαζόμενο «ηθικό» του δικαίωμα, προκειμένου να μην επιτρέπει παρεμβάσεις στο έργο του, οι οποίες θα μπορούσαν να αλλοιώσουν το χαρακτήρα της αρχικής και πρωτότυπης δημιουργίας του.Το ηθικό δικαίωμα θεωρείται θεμελιώδες από το νόμο και κατά συνέπεια, όποιος έχει σκοπό να πραγματοποιήσει διασκευή σε έργο που έχει ιδιοκτήτη θα πρέπει απαραίτητα να ζητήσει την άδεια για τη διασκευή ή την παρέμβαση που θέλει να κάνει και θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο δημιουργός έχει πάντα το δικαίωμα να την αρνηθεί, εφ' όσον θεωρεί ότι αυτή η παρέμβαση αλλοιώνει ή προσβάλλει το έργο του.
Από το παραπάνω ας κρατήσουμε τώρα ότι Πνευματικό Δικαίωμα = Περιουσιακό + Ηθικό Δικαίωμα, όπως και το ότι το πνευματικό δικαίωμα δεν απαιτεί καταχώριση σε κάποια υπηρεσία για να αποκτηθεί.
Μέχρι σήμερα αυτό που ίσχυε είναι ότι το Πνευματικό Δικαίωμα είναι το ίδιο σημαντικό με το δικαίωμα πχ που έχει κάποιος στο αυτοκίνητο, το σπίτι, την κιθάρα του (δικαίωμα στην υλική ιδιοκτησία). Αν εγώ αποφάσιζα να κλέψω ή να χρησιμοποιήσω κάτι από αυτά θα μπορούσα να το κάνω χωρίς να αντιμετωπίσω τις συνέπειες του νόμου (και μάλιστα με ποινικό χαρακτήρα)? Με την αποποινικοποίηση της ποινικής προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων δεν αποποινικοποιείται μόνο η διαδικασία της είσπραξής από την ΑΕΠΙ (όπως αναφέρεται και στο άρθρο της Δημοκρατικής) αλλά ανοίγει στην ουσία ο δρόμος για να μπορεί ο καθένας να χρησιμοποιεί την ιδιοκτησία κάποιου άλλου (πχ. Το μηχανάκι του) χωρίς να του ζητάει την άδεια και χωρίς αυτό να θεωρείται ποινικό αδίκημα. Αν τώρα βάλετε όπου μηχανάκι – τραγούδι έχετε το 1ο χτύπημα για τους δημιουργούς.
Με απλά λόγια αν μια ξενοδοχειακή μονάδα χρησιμοποιεί τη μουσική σου θα έρθει αντιμέτωπη με έναν ΝΕΟ φορέα (που θα αντικαταστήσει την ΑΕΠΙ) και ο οποίος δεν θα έχει στην ουσία καμία πραγματική δύναμη απέναντι σε κάποιον που θα αρνηθεί να πληρώσει. Αν κάποιος διαφωνεί δηλαδή με την πληρωμή απλά θα του γίνεται μια επίπληξη, ίσως και να τον παίρνουν τηλέφωνο στην χειρότερη να του λένε πρέπει να πληρώσεις… αλλά that’s it. Με βάση το γεγονός ότι ο Έλληνας από φύσης του είναι καλοπληρωτής καταλαβαίνετε τι σημαίνει.
Με μια απλή πρόταση σου λένε απλά ότι τα δικαιώματα σου αν θέλουν και όπως εκείνη θέλουν (σ.σ.: κατά το δοκούν) θα αλλάζουν και θα μπαίνει μια τιμή στο πόσο αξίζουν μια ασαφή κρατική επιτροπή. Σκεφθείτε τώρα τι έχει γίνει με όλες τις άλλες επιτροπές στη χώρα και θα καταλάβετε τι επίσης σημαίνει για την «αξία της μουσικής σας». Είναι επίσης προφανές ότι εφόσον η επιτροπή τιμολόγησης αποφασίζει κατ’απόλυτο κυριότητα αν πει ότι είναι FREE
δεν θα μπορεί κανείς να το αρνηθεί.
Όσοι διαβάσατε μέχρι αυτό το σημείο έχετε πλέον καταλάβει ότι δεν μιλάμε μόνο για την κατάργηση της ΑΕΠΙ και του τρόπου που εισπράττει. Αλλά για απευθείας χτύπημα στην πνευματική ιδιοκτησία που δίνεται με την κλασσική μέθοδο του ΣΟΚ που ακολουθεί η κυβέρνηση και με τη λογική «Διαίρει Και Βασίλευε».
Η πλειοψηφία των καλλιτεχνών ακόμη και όσοι είναι γραμμένοι στην ΑΕΠΙ δεν την συμπαθούν. Και αυτό γιατί μόνο μια ΕΛΙΤ έβγαζε πραγματικά χρήματα όλα αυτά τα χρόνια από δικαιώματα αφού η κατανομή ήταν σχεδόν πάντα άνιση και εντελώς παράλογη όσο η «μέθοδος του ανεμιστήρα» που κάποιοι πανεπιστημιακοί καθηγητές χρησιμοποιούσαν για να περάσουν τους φοιτητές τους. Έτσι έφτανες να βλέπεις δικαιώματα της τάξης των 2 ευρώ το 6άμηνο (τα οποία είχαν και κρατήσεις μέσα!) παρότι μπορεί στο διάστημα του 6αμήνου να είχες παίξει σε αρκετά ραδιόφωνα, ίσως και σε τηλεόραση και να είχες δώσει πολλές συναυλίες. Αυτό που ίσχυε ήταν ότι έστελνες ένα excel το οποίο στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν ήταν και η απόλυτη πραγματικότητα (τα φούσκωνες και λίγο) για να πάρεις πίσω 100-200 άντε με το ζόρι 500 ευρώ στην επόμενη κατανομή. Έλεγχος σχεδόν μηδενικός, πλαίσιο ασαφές και τα εκατομμύρια από τα δικαιώματα σε πολύ λίγα χέρια τα οποία η ΑΕΠΙ δεν ‘δίστασε» ποτέ όλα αυτά τα χρόνια να αναφέρει και στα στατιστικά της με νούμερα.
Καθολικά οι χρήστες της μουσικής την απεχθάνονται και την βλέπουν ως εχθρό που έρχεται να τους πιει το αίμα. Και αυτό είναι μια πραγματικότητα που έχει μια δόση λογικής από τη μία λόγω της κρίσης και της οικονομικής στενότητας που υπάρχει αλλά και μια γερή δόση από αυτό που χαρακτηρίζει αρκετούς Έλληνες επιχειρηματίες: τη διάθεση να κερδοσκοπούν εις βάρος των άλλων και να μην πληρώνουν κανέναν – Ειδικά τους ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ και την χρήση της ΜΟΥΣΙΚΗΣ στο μαγαζί, ξενοδοχείο, ραδιόφωνό τους. Το επιχείρημα που αντιπαραθέτουν συνήθως είναι ότι με το να παίζουν τα τραγούδια κάνουν διαφήμιση στον καλλιτέχνη άρα είναι ανταποδοτικό όφελος ή ότι δεν παίζουν τραγούδια με καλλιτέχνες που ανήκουν στην ΑΕΠΙ (αγνοώντας ότι η ΑΕΠΙ συνεργάζεται παγκοσμίως με άλλους Οργανισμούς Συλλογικής Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων και έχει το νόμιμο δικαίωμα είσπραξης) ή ότι παίζουν Royalty FREE music (αλήθεια που κρύβεται αυτή η καφετέρια που παίζει μόνο J-Rock από άγνωστους καλλιτέχνες μέσω Pandora? Ακόμα την ψάχνω ανάμεσα στα hits της Rihanna και του Ρέμου).
Ο παραπάνω συνδυασμός δημιουργεί μια πραγματικότητα που θα πρέπει η ΑΕΠΙ κάποια στιγμή να λύσει αν θέλει να συνεχίσει να υφίσταται ως εταιρεία και αυτό λέγεται REPUTATION MANAGEMENT.
Και μόνο η αναφορά της λέξης ΑΕΠΙ είναι αφορμή για hate threads για post του γνωστού βίντεο της εκπομπής του Κώστα Βαξεβάνη (Το Κουτί Της Πανδόρας) κτλ. Όχι εντελώς άδικα κατά τη γνώμη μου.
Η έννοια του πνευματικού δικαιώματος και της πνευματικής ιδιοκτησίας αποτελούσε πάντα ένα μια «θολή έννοια» για τους περισσότερους καλλιτέχνες αλλά και για τους ίδιους τους χρήστες της μουσικής (κάθε τρίτος ο οποίος το χρησιμοποιεί δημόσια, είτε μέσω δισκογραφίας, είτε μέσω συναυλίας είτε μέσω ραδιοφώνου). Λόγος: κανείς μας δεν έχει όρεξη να ασχολείται με πράγματα που φαντάζουν νομικίστικα, θεωρητικά ή αόριστα. Κι όμως η πνευματική ιδιοκτησία κάθε άλλο παρά αυθαίρετη έννοια είναι.
ΟΙ ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
Για να γίνει σαφές τι διακυβεύεται εν έτει 2014 είναι καλό να αποσαφηνίσουμε την έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας. Από Wikipedia λοιπόν:Πνευματική ιδιοκτησία ή πνευματικά δικαιώματα ονομάζονται τα αποκλειστικά δικαιώματα των πνευματικών δημιουργών στο έργο τους. Παραχωρούνται από τον νόμο για ορισμένο χρόνο για να απαγορεύσουν σε τρίτους τη χρήση των έργων χωρίς την άδεια του δημιουργού. Το πνευματικό δικαίωμα υφίσταται σε έργα λογοτεχνίας και τέχνης, όπως βιβλία, θέατρο, ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, αρχιτεκτονική αλλά και άλλες δημιουργίες όπως λογισμικό ή βάσεις δεδομένων (databases). Περιλαμβάνει το δικαίωμα της εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα) και το δικαίωμα της προστασίας του προσωπικού δεσμού του δημιουργού του προς αυτό (ηθικό δικαίωμα). Το πνευματικό δικαίωμα αποκτάται αυτοδικαίως χωρίς να απαιτείται αίτηση του δημιουργού ή καταχώριση του έργου σε κάποια υπηρεσία.
Το πνευματικό δικαίωμα είναι η πνευματική ιδιοκτησία?
Όχι.
Πνευματικό δικαίωμα είναι το δικαίωμα που αποκτά κάποιος πάνω σε ένα πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα πχ μουσική, ποίημα, συγγραφικό έργο, σχέδιο, θεατρικό έργο, οπτικοακουστικό έργο, εικαστικό έργο είτε είναι γραπτό είτε προφορικό είτε αφορά την Τέχνη είτε την επιστήμη.
Πνευματική ιδιοκτησία είναι το σύνολο των εξουσιών που δίνει ο νόμος στον ιδιοκτήτη ενός πνευματικού έργου, να προστατεύσει, να διαχειριστεί και να αμειφθεί ακόμη από τρίτους, όταν αυτοί εκμεταλλεύονται την πνευματική του περιουσία.
Δικαιούμαι αμοιβής από τη χρήση των έργων μου από τρίτους;
Ναι.
Αυτό που στην πράξη ονομάζουμε «πνευματικά δικαιώματα», είναι η αμοιβή του δημιουργού, από τη χρήση του έργου του από τρίτους. Ο «χρήστης» της μουσικής πχ. πριν από την χρήση αυτή υποχρεούται, κατ' αρχήν, να ζητήσει την άδεια από τον δημιουργό της και στη συνέχεια να του καταβάλει τα πνευματικά δικαιώματα, την αμοιβή δηλαδή που αντιστοιχεί στη χρήση αυτή.
Εάν θελήσω να κάνω την οποιαδήποτε παρέμβαση στη μουσική κάποιου άλλου πχ διασκευή, remix κλπ, χρειάζεται άδεια;
Ναι.
Εκτός από το δικαίωμα ιδιοκτησίας που έχει ο δημιουργός ενός έργου πάνω σ' αυτό ( το δικαίωμα εκμετάλλευσης του έργου του ' περιουσιακό δικαίωμα ) , ο νόμος προστατεύει τον προσωπικό δεσμό που έχει ο κάθε δημιουργός με το έργο του και την «ακεραιότητα», της πρωτότυπης δημιουργίας, δηλαδή δίνει τη δυνατότητα στο δημιουργό να ασκεί κάθε φορά που χρειάζεται το ονομαζόμενο «ηθικό» του δικαίωμα, προκειμένου να μην επιτρέπει παρεμβάσεις στο έργο του, οι οποίες θα μπορούσαν να αλλοιώσουν το χαρακτήρα της αρχικής και πρωτότυπης δημιουργίας του.Το ηθικό δικαίωμα θεωρείται θεμελιώδες από το νόμο και κατά συνέπεια, όποιος έχει σκοπό να πραγματοποιήσει διασκευή σε έργο που έχει ιδιοκτήτη θα πρέπει απαραίτητα να ζητήσει την άδεια για τη διασκευή ή την παρέμβαση που θέλει να κάνει και θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο δημιουργός έχει πάντα το δικαίωμα να την αρνηθεί, εφ' όσον θεωρεί ότι αυτή η παρέμβαση αλλοιώνει ή προσβάλλει το έργο του.
Από το παραπάνω ας κρατήσουμε τώρα ότι Πνευματικό Δικαίωμα = Περιουσιακό + Ηθικό Δικαίωμα, όπως και το ότι το πνευματικό δικαίωμα δεν απαιτεί καταχώριση σε κάποια υπηρεσία για να αποκτηθεί.
Τι πραγματεύεται τώρα η τροπολογία KAI τι σημαίνει κάθε άρθρο?
- Κατάργηση της Ποινικής Προστασίας των Πνευματικών Δικαιωμάτων.
Μέχρι σήμερα αυτό που ίσχυε είναι ότι το Πνευματικό Δικαίωμα είναι το ίδιο σημαντικό με το δικαίωμα πχ που έχει κάποιος στο αυτοκίνητο, το σπίτι, την κιθάρα του (δικαίωμα στην υλική ιδιοκτησία). Αν εγώ αποφάσιζα να κλέψω ή να χρησιμοποιήσω κάτι από αυτά θα μπορούσα να το κάνω χωρίς να αντιμετωπίσω τις συνέπειες του νόμου (και μάλιστα με ποινικό χαρακτήρα)? Με την αποποινικοποίηση της ποινικής προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων δεν αποποινικοποιείται μόνο η διαδικασία της είσπραξής από την ΑΕΠΙ (όπως αναφέρεται και στο άρθρο της Δημοκρατικής) αλλά ανοίγει στην ουσία ο δρόμος για να μπορεί ο καθένας να χρησιμοποιεί την ιδιοκτησία κάποιου άλλου (πχ. Το μηχανάκι του) χωρίς να του ζητάει την άδεια και χωρίς αυτό να θεωρείται ποινικό αδίκημα. Αν τώρα βάλετε όπου μηχανάκι – τραγούδι έχετε το 1ο χτύπημα για τους δημιουργούς.
- Περιορισμός και αποδυνάμωση του ηθικού δικαιώματος του δημιουργού πάνω στο έργο του.
- Υποχρεωτική σύσταση ενιαίου φορέα για την είσπραξη των δικαιωμάτων του άρθρου 18 Ν. 2121 για το ιδιωτικό αντίγραφο, ο οποίος φορέας δεν θα έχει δικαίωμα δικαστικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων, από δυστροπούντες υπόχρεους χρήστες.
Με απλά λόγια αν μια ξενοδοχειακή μονάδα χρησιμοποιεί τη μουσική σου θα έρθει αντιμέτωπη με έναν ΝΕΟ φορέα (που θα αντικαταστήσει την ΑΕΠΙ) και ο οποίος δεν θα έχει στην ουσία καμία πραγματική δύναμη απέναντι σε κάποιον που θα αρνηθεί να πληρώσει. Αν κάποιος διαφωνεί δηλαδή με την πληρωμή απλά θα του γίνεται μια επίπληξη, ίσως και να τον παίρνουν τηλέφωνο στην χειρότερη να του λένε πρέπει να πληρώσεις… αλλά that’s it. Με βάση το γεγονός ότι ο Έλληνας από φύσης του είναι καλοπληρωτής καταλαβαίνετε τι σημαίνει.
- Σύσταση κρατικής Επιτροπής Τιμολόγησης των Δικαιωμάτων, η οποία θα καθορίζει κυριαρχικά και κατά το δοκούν, το ύψος των δικαιωμάτων που δικαιούνται οι δημιουργοί και οι υπόλοιποι δικαιούχοι για κάθε χρήση.
Με μια απλή πρόταση σου λένε απλά ότι τα δικαιώματα σου αν θέλουν και όπως εκείνη θέλουν (σ.σ.: κατά το δοκούν) θα αλλάζουν και θα μπαίνει μια τιμή στο πόσο αξίζουν μια ασαφή κρατική επιτροπή. Σκεφθείτε τώρα τι έχει γίνει με όλες τις άλλες επιτροπές στη χώρα και θα καταλάβετε τι επίσης σημαίνει για την «αξία της μουσικής σας». Είναι επίσης προφανές ότι εφόσον η επιτροπή τιμολόγησης αποφασίζει κατ’απόλυτο κυριότητα αν πει ότι είναι FREE
δεν θα μπορεί κανείς να το αρνηθεί.- Πρόβλεψη για εξαιρέσεις εδαφικών περιοχών ή περιορισμοί και στο ύψος των δικαιωμάτων αλλά και στις κατηγορίες χρηστών που θα υποχρεούνται στην καταβολή δικαιωμάτων.
- Μείωση του χρόνου της νόμιμης παραγραφής των απαιτήσεων για δικαιώματα από ιδιωτική αντιγραφή στα 3 χρόνια.
ΑΕΠΙ το Κόκκινο Πανί
Όσοι διαβάσατε μέχρι αυτό το σημείο έχετε πλέον καταλάβει ότι δεν μιλάμε μόνο για την κατάργηση της ΑΕΠΙ και του τρόπου που εισπράττει. Αλλά για απευθείας χτύπημα στην πνευματική ιδιοκτησία που δίνεται με την κλασσική μέθοδο του ΣΟΚ που ακολουθεί η κυβέρνηση και με τη λογική «Διαίρει Και Βασίλευε».
Η πλειοψηφία των καλλιτεχνών ακόμη και όσοι είναι γραμμένοι στην ΑΕΠΙ δεν την συμπαθούν. Και αυτό γιατί μόνο μια ΕΛΙΤ έβγαζε πραγματικά χρήματα όλα αυτά τα χρόνια από δικαιώματα αφού η κατανομή ήταν σχεδόν πάντα άνιση και εντελώς παράλογη όσο η «μέθοδος του ανεμιστήρα» που κάποιοι πανεπιστημιακοί καθηγητές χρησιμοποιούσαν για να περάσουν τους φοιτητές τους. Έτσι έφτανες να βλέπεις δικαιώματα της τάξης των 2 ευρώ το 6άμηνο (τα οποία είχαν και κρατήσεις μέσα!) παρότι μπορεί στο διάστημα του 6αμήνου να είχες παίξει σε αρκετά ραδιόφωνα, ίσως και σε τηλεόραση και να είχες δώσει πολλές συναυλίες. Αυτό που ίσχυε ήταν ότι έστελνες ένα excel το οποίο στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν ήταν και η απόλυτη πραγματικότητα (τα φούσκωνες και λίγο) για να πάρεις πίσω 100-200 άντε με το ζόρι 500 ευρώ στην επόμενη κατανομή. Έλεγχος σχεδόν μηδενικός, πλαίσιο ασαφές και τα εκατομμύρια από τα δικαιώματα σε πολύ λίγα χέρια τα οποία η ΑΕΠΙ δεν ‘δίστασε» ποτέ όλα αυτά τα χρόνια να αναφέρει και στα στατιστικά της με νούμερα.
Καθολικά οι χρήστες της μουσικής την απεχθάνονται και την βλέπουν ως εχθρό που έρχεται να τους πιει το αίμα. Και αυτό είναι μια πραγματικότητα που έχει μια δόση λογικής από τη μία λόγω της κρίσης και της οικονομικής στενότητας που υπάρχει αλλά και μια γερή δόση από αυτό που χαρακτηρίζει αρκετούς Έλληνες επιχειρηματίες: τη διάθεση να κερδοσκοπούν εις βάρος των άλλων και να μην πληρώνουν κανέναν – Ειδικά τους ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ και την χρήση της ΜΟΥΣΙΚΗΣ στο μαγαζί, ξενοδοχείο, ραδιόφωνό τους. Το επιχείρημα που αντιπαραθέτουν συνήθως είναι ότι με το να παίζουν τα τραγούδια κάνουν διαφήμιση στον καλλιτέχνη άρα είναι ανταποδοτικό όφελος ή ότι δεν παίζουν τραγούδια με καλλιτέχνες που ανήκουν στην ΑΕΠΙ (αγνοώντας ότι η ΑΕΠΙ συνεργάζεται παγκοσμίως με άλλους Οργανισμούς Συλλογικής Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων και έχει το νόμιμο δικαίωμα είσπραξης) ή ότι παίζουν Royalty FREE
music (αλήθεια που κρύβεται αυτή η καφετέρια που παίζει μόνο J-Rock από άγνωστους καλλιτέχνες μέσω Pandora? Ακόμα την ψάχνω ανάμεσα στα hits της Rihanna και του Ρέμου).Ο παραπάνω συνδυασμός δημιουργεί μια πραγματικότητα που θα πρέπει η ΑΕΠΙ κάποια στιγμή να λύσει αν θέλει να συνεχίσει να υφίσταται ως εταιρεία και αυτό λέγεται REPUTATION MANAGEMENT.
Και μόνο η αναφορά της λέξης ΑΕΠΙ είναι αφορμή για hate threads για post του γνωστού βίντεο της εκπομπής του Κώστα Βαξεβάνη (Το Κουτί Της Πανδόρας) κτλ. Όχι εντελώς άδικα κατά τη γνώμη μου.
Αλλά πάντα η αλήθεια κρύβεται στη ΜΕΣΗ...
Διαβάστε τη συνέχεια στο δεύτερο μέρος, ΕΔΩ! 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου